Współczuję biednemu personelowi pubu Bay Horse w East Ardsley w hrabstwie West Yorkshire. Na fali absolutnej szajby przedmundialowej wszyscy pracownicy tego przybytku zmienili swoje dawne nazwiska na Wayne Rooney. Właściciele Końskiej Zatoki (?) też mają nowe personalia – Lee i Lorraine Kennedy zwą się teraz Fabio Capello. Oboje.
Wracam. Albo nie. Chyba wrócę. Eeeee tam. Jednak nie. A może jednak? – tak według kolejnych raportów o powrotach, emigracji, reemigracji, wyjazdach w tę i we w tę biegną myśli biednych, tułaczących się po świecie Polaków.
Wszyscy. Próbują uciec od swojego losu do miasta, do Reichu, na Jackowo, na Księżyc albo w pizdu. To jest, bracie, kraj wiecznych tułaczy, żadni Żydzi, tylko my. Nie musimy nigdzie wychodzić, kurwa, siedzisz w czterech ścianach i jesteś wygnańcem. Jak moja matka. Jak ja albo i ty. A może nie?
Czytaj dalej…
No, nie mogę. Muszę wrócić do tej świńskiej grypy. Przeczytałem, co ma do powiedzenia na temat szczepionek poseł-filozof Palikot. Włos jeży się na głowie.
Coraz rzadziej biorę do ręki bezpłatne, walające się po londyńskim metrze dzienniki. Nie tylko dlatego, że w ciągu dwóch ostatnich miesięcy zniknęły z rynku dwa z nich, więc jest ich po prostu mniej. A w pozostałych… Jakoś smutno oglądać czołówki z wydarzeń, o których czytałem dzień wcześniej w internecie. Koniec papierowej prasy jest tu widoczny jak na dłoni.
Nie! Wcale nie dopadła mnie świńska grypa, chociaż wiem, że cień podejrzenia na zawsze już pozostanie. Jestem nawet przygotowany, że przyjeżdżając do Polski będę poddany badawczym spojrzeniom rodziny i znajomych, czy aby nie rozsiewam zarazy pod kryptonimem A/H1N1.
Sporej części Polaków kryzys kojarzy się z octem na półkach, kolejkami po papier toaletowy i kartkami na cukier i wyroby czekoladopodobne. Taki zastygły w głębokiej komunie obraz ekonomicznej zapaści przekładamy na czasy współczesne i… wokół siebie kryzysu nie zauważamy. Co innego w tej Anglii!
Czytaj dalej…
Czytam właśnie na jednym z największych polskich portali informacyjnych o pośle PO Zbigniewie Konwińskim, który poprosił prezydenta o możliwość wręczenia medalu zasłużonej słupszczance. I kompletnie nie rozumiem wagi tej informacji. Dobrze zrobił czy źle? Sprzeniewierzył się ideałom czy przeciera nowy szlak? Po stu komentarzach plujących jadem pod tekstem wnoszę, że to jakaś ważna sprawa. Przełom nawet… I dalej nic nie kumam. Odkleiłem się strasznie od tej polskiej rzeczywistości. Może mi ktoś pomoże?
Jedną z udręk emigranta po wpadnięciu na tydzień albo dwa do Polski jest przewijające się jak mantra pytanie rodziny, przyjaciół i znajomych Królika: No, jak ci tam? Jako że nie da się na nie odpowiedzieć jednym zdaniem (chociaż wielu pytających ma nadzieję, że jedno zdanie wystarczy), zacznę sobie tu cykl odpowiedzi pod tym właśnie pytaniem zgrupowanych.
Kto rozsławia imię Słupska i zasługuje na miano „celebrity” znanego i szanowanego w UK? Kto sławi Słupsk tak jak – dajmy na to – Iga Wyrwał (ta cizia z dużymi niebieskimi oczami) sławi na Wyspach miasto Kalisz? Przydałby się nam ktoś taki! Nie musielibyśmy już tęsknie wysłuchiwać opowieści o gołych Angolach latających wokół fontann wrocławskich czy krakowskich, bo skuszeni nazwiskiem słupskiego VIP-a tabunami ciągnęliby do „Paryża północy”, gdzie przecież wodotrysków pod dostatkiem, jakby pod ich potrzeby stworzonych.
O emigracji, o małej ojczyźnie i o tym, jak nas w tej Anglii widzą - z perspektywy tysiąca kilometrów. Czasem stąd widać lepiej…
